Je ware ik ontmoeten

Gepubliceerd op 17 juni 2021 om 16:16

…dat kan je de adem benemen. Het kan beangstigend zijn of verwarrend. Dat het óók kan ontroeren en zelfs bevrijden mocht ik vorige week aan den ziele ervaren. Op bezoek bij Carien Borst, die ik een paar maanden geleden heb leren kennen Dat wij iets met elkaar zouden gaan ervaren was toen al duidelijk. Maar hoe of wat…dat lag nog ‘in the open’, en daar voelden we ons heerlijk en nieuwsgierig bij.

Tijdens die eerste ontmoeting vertelde ik dat ik op de een of andere manier wel ‘iets met haar kunst’ wilde. Misschien een bestaand schilderij van haar kopen, misschien iets laten maken. Ik had al een paar ontzettend mooie werken van Carien voorbij zien komen, haar stijl sprak me aan en ik voelde ook dat ze een zeldzaam talent heeft om de essentie van iets of iemand in beeld te vangen. Hoewel…vangen is niet het goede woord. Haar kunst ontstaat in grote vrijheid. Het is eerder het zichtbaar maken van het onzichtbare.

"To the rescue, here I am"

-Bob Marley

We spraken af om elkaar vorige week dinsdag in haar atelier te ontmoeten en te zien wat er van daaruit mocht ontstaan. Een prachtige oude smidse in ’s-Heer Arendskerke – helemaal in Zeeland. Een dag eerder postte Carien op haar Instagram-profiel een story. Prachtige kleuren vielen me op. Maar vooral het liedje dat ze er als soundtrack bijplaatste. Sun is shining, the weather is sweet. Makes you want to move your dancing feet. Bob Marley, de afgelopen weken luisterde ik dit nummer dagelijks op herhaling. Om de zon te vieren. Of als ik troost zocht: to the rescue, here I am.

Zonder te weten hoeveel het een met het andere te maken zou blijken te hebben, appte ik Carien enthousiast over dit wonderbaarlijke toeval. Daarop verklapte ze dat ze de afgelopen weken heimelijk heeft gewerkt aan mijn portret. Om te onderzoeken wat er gebeurt als ze helemaal vanuit vrijheid en afstemming gaat schilderen.

Dinsdag, in haar atelier viel mijn mond open van verbazing, zóveel herkende ik in de elementen die ze in het portret heeft verwerkt. Die kabbelende woorden van Bob Marley. Een muziekstuk van Edvard Grieg, waarover ik net een heel boek heb gelezen. Een landkaart met daarop een deel van de Pacific Crest Trail, die ik ooit nog eens wil lopen. Het groene gewelf van de bomen, waaronder ik me zo vertrouwd en gedragen voel.Zonder dat Carien dit alles van mij kon weten, kreeg het een plek in het schilderij. Een open ruimte vóór mijn gezicht, symbool voor het vertrouwen in de leegte.

 

Bij het portret schreef ze een haiku - te lezen onderaan deze post. Hoe ontroerend het moment waarop je tot in je vezels vóelt dat een ander jou in je pure essentie weet te zien. Dat weet te vertalen in woord en beeld. Bitterzoet, hoopgevend, troostend, alles omvattend, zoals het is. En wat viel er weer een hilarisch inzicht uit de hemel: we probeerden een lijst uit om te kijken hoe dat zou passen. Maar meteen werd duidelijk: deze ziel laat zich niet inkaderen!

 

De ontmoeting met Carien heeft nog meer in beweging gezet. Vanuit haar jarenlange ervaring als manager én kunstenaar combineert ze inmiddels haar creatieve talenten met het begeleiden van leiders. In de ontmoeting met zichzelf, de ontwikkeling van hun leiderschap, de uitdaging van het stil zijn, het stil staan en van daaruit creëren. Zij straalt daarbij een enorme rust en stevigheid uit. Biedt een zachte bedding waarin ballast losgelaten en potentie ten volste tot bloei kan komen. Ook in die missie hebben we elkaar gevonden. Een zaadje voor samenwerking is geplant. Hoe of wat…dat ligt nog ‘in the open’, en daar voelen we ons heerlijk en nieuwsgierig bij 😊.

 

Dank lieve Carien, voor deze meesterlijke ervaring. Ik kijk uit naar wat de toekomst ons gaat brengen!

www.carienborst.nl en www.broesli.nl


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.