Ik wil nieuwe wijn

Gepubliceerd op 28 maart 2020 om 12:21

“Het voelt als oude wijn in nieuwe zakken”, zei ik dinsdag tegen mijn vader, toen we samen het snoeiafval uit mijn voortuintje aan het opruimen waren. Helemaal leeg heb ik hem gehaald. Alle halfdode heide verwijderd, net als het buxusboompje dat de motten niet zou overleven. Verrotte spoorbielsen uit de aarde gevist. Een uit de hand gelopen prikstruik geminimaliseerd. Meterslange wortels onder de grond uitgegraven. De buurman vanaf anderhalve meter afstand blij gemaakt met de bielsen die nog goed waren.

Vorige week, na die eerste persconferentie waarin Rutte onze fysieke nabijheid aan banden legde, ging ik als een gek tekeer. Mijn opdrachten – die grotendeels bestaan uit het begeleiden van groepen mensen - vielen weg en ik had ineens geen zicht op inkomen meer. Ik móest en zou dus zo snel mogelijk een online aanbod ontwikkelen om mijn werk als teamcoach voort te kunnen zetten. Het concept van mijn allereerste nieuwsbrief gooide ik 180 graden om, zodat de wereld kon zien dat wat ik te bieden heb óók prima via internet kan.

Van offline net zo hard online weer door

En nu, een week #socialdistancing later, kijk ik daar van een afstandje naar. Ik merk dat ik het enorm nodig heb om vooral eerst eens even goed te voelen wat de huidige situatie voor mij betekent. Juist ook voor het werk wat ik doe. Wat heeft de wereld nodig? Op LinkedIn en Facebook word ik inmiddels overvoerd met trainers en coaches die hun diensten allemaal online gaan aanbieden. Het aanbod gratis webinars, yogalessen, ondernemerscoaching, intervisiebijeenkomsten, trainingen-om-online-te-leren-trainen groeit exponentieel mee met het aantal coronabesmettingen. Waar mijn hart een paar weken geleden een sprongetje maakte als er zich zo’n buitenkansje aandiende, zucht en steun ik nu. Het is zoveel!

Zoveel inventiviteit, de enorme werklust die zoveel collega-ondernemers tentoonspreiden. De perfecte voedingsbodem voor een heel bekend stemmetje in mijn hoofd: doe ik het zélf dan wel goed? Mág ik even stil blijven, met mijn handen in de aarde genieten van de buitenlucht, van de geruststellende aanwezigheid van mijn geliefde? Of moet ik me ook als een dolle gaan verdiepen in online tools die er beschikbaar zijn, een nieuw businessplan bedenken, proefworkshops organiseren, gratis sessies aanbieden? Aan de vrijmibo vanachter de laptop. Samen in een chatroom films gaan streamen. Stug doorgaan waar we mee bezig zijn, maar dan met andere hulpmiddelen. Oude wijn in nieuwe zakken.

"We live in clichés, in patterned behavior. We are playing the same role over and over again. To raise our potential is to live and review every second refreshed."

- Bruce Lee

Het geluk in de leegte

Dinsdag was voor mij by far de gelukkigste dag die ik de afgelopen maanden heb gevoeld. Het was zó klein, en zó eenvoudig. Er was zoveel ruimte om niks te hóeven. Niet na te denken, maar met mijn eigen handen bezig te zijn. Hoe ik genoot van wat ik die dag onder de lentehemel in mijn eentje voor elkaar had gebokst. Urenlang onafgebroken buiten kunnen zijn. Te reflecteren op de betekenis van het opruimen van mijn voortuin, de ingang naar mijn huis.

Ik wil deze tijd nog even klein houden. Ruimte ervaren om op een nog onbekende bestemming uit te komen. Eentje waarvan ik zeker weet dat ik hem níet bereik als ik blijf doen wat ik deed. Het is op dit moment genoeg voor mij, om de doordeweekse ochtenden te beginnen met de dagstart van Siets Bakker. Af en toe aan het eind van de middag in het zonnigste hoekje van mijn tuin te mediteren met The Drunken Monk. En een paar avonden per week de kung-fu lessen van sifu Edgar te kunnen volgen. De tijd daartussen met niets te mogen vullen. Ik ben zo nieuwsgierig naar wat zich in die leegte zal aandienen...

 “Volgens mij heb jij nieuwe wijn in nieuwe zakken nodig,” zei mijn vader.

"Empty your mind. Be formless, shapeless, like water"

- Bruce Lee


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.